zaterdag 14 april 2018

Wat meer cacao

Alweer negen maanden in Nicaragua en veel daarvan heeft in het teken van cacao gestaan. Om hier weer een volgende 3 maanden te kunnen blijven moest ik even het land verlaten en ik ben naar Costa Rica gegaan voor “some unfinished business”. Met Matt heb ik vorig jaar juni op de experimentele finca (plantage) van Cata Chocolate gewerkt, maar we zijn toen vertrokken voordat ik de mogelijkheid had hun chocolatefabriek te zien! Ik heb dus weer contact opgenomen en ik was meer dan welkom om langs te komen en een paar dagen mee te helpen in de productie.

Het was een droom! De hele setup was lekker kleinschalig en hoewel er een hoop komt kijken bij het maken van een goede chocoladereep van de cacaoboon, het is ook allemaal geen rocket science. Okay, een beetje alchimie komt er wel bij kijken, maar dat maakt het juist zo interessant allemaal. Roosteren, breken, winnowen, vermalen, verfijnen, temperen en vervolgens in de vormen gieten. We hebben bij alles mogen meehelpen, geduldig bijgestaan en geĆÆnstrueerd door de lieftallig Silvia, die helemaal alleen de complete productie van Cata verzorgt. Ze was erg blij met wat assistentie!

Daphne in de chocolade fabriek

De recepten op de muur voor de bonbon vullingen, de shop achter het raam

De cacao pasta aan de refiner toevoegen

De tempering machine, die de chocolade op de juiste temperatuur brengt voor de vormen

Het hele proces beschreven op de muur

Het choco dream team!

Amandel toffee met chocolade bedekken

Gevulde bonbons, handgemaakt!

De laatste dag heeft Chris, de eigenaar van Cata ons meegenomen naar de finca. Het was vreemd daar weer eens te zijn, een ander leven, met een andere liefde... telkens realiseer ik me weer dat het bij het reizen (of leven) niet uitmaakt waar je heengaat, of zelfs wat je daar precies doet, maar de mensen die je ontmoet maken een plek. De connecties, relaties, gevoelens, het zijn de zielen waar je de ruimte mee deelt die de ervaring bepalen. Deze wereld is vol mooie mensen šŸ˜Š

Op weg terug naar Las PeƱitas zijn Kevin en ik gestopt in een klein kustplaatje in Nicaragua voor een paar daagjes “echte vakantie” en toen ben ik naar Managua getrokken om mee te helpen bij het Foro del Cacao, georganiseerd door een van de grootste cacao exporteurs in Nicaragua, Ingemann Fine Cacao. Een van de gastsprekers op het event was de procurement manager van Whittaker’s Chocolate uit Nieuw Zeeland! Het was heerlijk met hem even over mijn tweede thuisland te praten, en meer leren over het bedrijf die ik toen met heel wat van mijn verdiende Ooooby dollars heb gesponsord šŸ˜‰ Het heeft me Nieuw Zeeland best doen missen moet ik zeggen! En een contact in de chocolade industrie in NZ is natuurlijk nooit mis. Had ik natuurlijk niet helemaal voor naar Nicaragua hoeven komen, maar toch grappig hoe de dingen soms gaan.


De cacao goodie bags voorbereiden

Weer eens even in wat formele kleding

Foro del Cacao!

Mark van Whittaker's Chocolate - New Zealand!

Daarna was het weer tijd om terug naar huis te gaan, naar Las PeƱitas, om gelijk weer in de yogalessen te duiken en de kombucha voorraad aan te vullen want ze waren helemaal uitverkocht. En over een aantal weken gaat het koffieproject beginnen... ik heb er zin in!

maandag 19 maart 2018

De lange weg naar huis?

Saranne is langsgeweest! Compleet met aanhang, het was fantastisch om Roanne te zien rondstappen en met volzinnen te horen spreken, wat een dametje alweer. Ze kende het concept “tante Daphne” al van de WhatsApp videogesprekken, maar in het echt is natuurlijk helemaal anders.

We hebben een fijne tijd gehad, eerst lekker bijkomen van de jetlag plus flinke vertraging bij Mano a Mano en toen op pad in Nicaragua via Laguna de Apoyo, Granada (waar ik dus ook een tijdje heb gewoond!) en Isla Ometepe, waar zelfs Kevin nog nooit was geweest. Lekker actief geweest met kajaks, fietsen, permacultuur rondleidingen en een hoop gezwem en gezwam. Roanne vond de zee in haar achtertuin maar wat fantastisch.

Roanne in de vroege ochtend voor Mano a Mano

Zonsopkomst op de rotsen van Las Penitas ("de kleine stenen" in het Spaans)

Eerste ontbijtje samen!

Kleine schildpadjes bewonderen

Kleine kipjes bewonderen

Rocking it in de bus

Uitzicht vanaf vulkaan Maderas op Ometepe

Chillen met de billen

Even papa en mama een break geven, babysit time!

Cuuute! Ik mis ze zo...

De laatste paar dagen hebben we nog even van Leon genoten, het stadje bij Las PeƱitas, en toen was het hoepla opeens weer tijd voor het afscheid... maar ik kan er weer even tegen nu, tot ik in september eindelijk weer eens Nederland kom bezoeken! Tante Daphne heeft wat baby’s te bewonderen!

Ondertussen gaat alles nog lekker hier, ben ondertussen alweer aan mijn derde visumverlenging toe en ga daarvoor een weekje naar Costa Rica, chocolade maken bij Cata Chocolate, waarvoor ik toen in juni op de plantage heb gewerkt via WWOOF. Van tree to bar :-)

Bij Mano a Mano gaat alles super, we zitten elke dag vol met mooie mensen, de hele wereld (maar toch vooral Europa) komt naar ons toe. Soms wordt het hostel al in Guatemala of Panama aangeraden, we zitten zeker op de noord-zuid route door centraal Amerika. Geen probleem dus dat de weg naar Las PeƱitas eigenlijk doodloopt! Wie is de volgende die hier even een omweggetje komt maken??

Naast de hostelgastvrouw spelen, geef ik steeds meer en steeds betere yogalessen (please like mijn Yoga Facebook!), ben officieel een kombucha brouwerij begonnen en ben ik ook gevraagd straks in mei mee te helpen een nieuwe zaak in Leon op te starten. Iets met caffeĆÆne... Nicaragua is net een speeltuin, er is hier constant zoveel aan het ontwikkelen en de kansen liggen voor het oprapen. Dat ticket naar Amsterdam straks wordt dus zeker een retourtje, ik ben hier tot nu toe nog niet klaar... Grappig hoe dingen gaan zo, dacht ik met een kleine omweg vanuit Nieuw-Zeeland op weg terug naar Nederland te zijn ;-)

Mano a Mano - welkom!

De receptie

Mijn "kantoor"

Ben volgens mij de eerste "commerciƫle" kombucha brouwer in Nicaragua!

Namaste - yoga bij zonsondergang

Verliefd... :-)

zondag 31 december 2017

Oud en nieuw

Een nieuw jaar begonnen! Altijd een mooi moment om even terug te kijken op de voorganger. In 2017 ben ik het jaar begonnen met een gaaf psy-trance AUM/Dr. Seuss festival in een uithoek van Nieuw Zeeland. In februari naar Vietnam gegaan om Saranne & co. te zien, in maart mijn permanente verblijfsvergunning voor NZ aangevraagd (en gekregen!), in april het overgrote deel van mijn bezittingen in NZ verkocht, in mei naar Colombia gevlogen en het pad van cacao gaan volgen, tot aan het strand, Las PeƱitas waar ik op de een of andere manier in de hostelwereld ben beland. Dit was het jaar dat ik Ooooby heb achtergelaten, dat ik officieel yogalessen ben gaan geven, dat ik een relatie heb beƫindigt en een nieuwe ben begonnen, dat ik weer een heel stukje beter in Spaans ben geworden, dat ik een surfboard in mijn gezicht heb gekregen (hechtingen waren nodig! toch surf ik nog graag!) en dat ik voor het allereerst in mijn leven een heel jaar geen voet op Nederlandse bodem heb gezet...

Momenteel zit ik in Panama City, bij de familie van Kevin. Gisteren de reĆ¼nie van zijn vaders kant bezocht, die precies hetzelfde is als onze familiereĆ¼nies (veel eten, bbq en aardappelsalade, plastic stoelen, elk jaar weer splinternieuwe nichtjes en neefjes) met daarbovenop keiharde salsa en reggeaton muziek. Niet voor niks, want uiteraard werd er gedanst! 

We zouden eigenlijk nu al terug zijn in Nicaragua voor de jaarswisseling, maar toen we een paar dagen geleden wilden vliegen kwamen we er achter dat Panama sinds een kleine maand op de risicolandenlijst staat voor gele koorts. Om terug in Nicaragua te vliegen had ik dus opeens een vaccine nodig! Die gauw gehaald en toen was het 10 dagen wachten tot het vaccine actief wordt en we weer een 2e poging  mogen doen om terug te vliegen. Dus... oud en nieuw in een van de grootste steden van Centraal Amerika.

Terug in Nicaragua ga ik straks weer verder werken bij Mano a Mano, in receptie, management en dus als yogalerares. Dat zat er na al die jaren toch wel eens aan te komen. Saranne komt me in februari weer eens opzoeken, en in April heb ik een optie weer een cacaostage te doen. 

Ik wens iedereen een superfijne jaarwisseling en een gezond, gelukkig, spannend, avontuurlijk, mooi en warm nieuw jaar!! Dank je wel voor het volgen van mijn avonturen!

Las PeƱitas
Happy :-)

Ben mijn yoga eindelijk echt gaan delen

De crew van Mano a Mano - mooie plek en fijne mensen

Op naar Panama - de vakantie die iets langer duurde dan gepland :-)


In de waterval!

Kerst in de tropen - maar toch met een sneeuwpop!

vrijdag 17 november 2017

Nog steeds

Ik zit dus nog steeds in Nicaragua. Ik heb eergisteren mijn laatste dag als manager bij de Simple Beach Lodge gehad, de eigenaren zijn dit afgelopen weekend thuisgekomen. Ze waren onwijs tevreden met mijn werk en wilden me graag houden als permanente full-time manager. Ik heb ook een fijne bonus gekregen.

Ik heb mezelf ondertussen echter al als vrijwilliger beloofd aan Mano a Mano, een cool nieuw eco-hostel verderop in de straat waar ik veel van mijn vrije uurtjes heb doorgebracht met aan de bar hangen en yoga doen op hun mooie houten dek met uitzicht op de zee. De eigenaren zijn twee coole gasten, uit Panama en Braziliƫ, die ooit de droom hadden een hostel aan het strand uit gerecycled hout en andere natuurlijke materialen te bouwen. Het is fantastisch geworden, een onwijs mooie plek met fijne mensen en goede vibes. Ik ga hier de komende paar weken de receptie doen, systeem- en organisatieverbeteringen doorvoeren en yogales geven.

Ik wil namelijk nog even hier aan het strand blijven, Las PeƱitas heeft een plekje in mijn hart veroverd. Het is moeilijk te geloven dat het alweer een half jaar geleden is dat ik Nieuw-Zeeland heb verlaten. Matt is ondertussen alweer een paar weken terug in Aotearoa, we zijn echt ieder ons eigen pad gaan volgen.

Uiteindelijk gaat mijn weg zich straks ook weer vervolgen. Verder richting het noorden, verder op pad naar Mexico, voor een fijne vakantie hereniging met mijn zus Saranne en haar gezinnetje. Maar alles lekker tranquilo, ik heb geen haast. De afgelopen paar jaar zijn best hectisch geweest, het is fijn even terug te kunnen stappen en alles laten bezinken voordat ik mijn volgende move maak. Het leven is wat je gebeurd, terwijl je andere plannen maakt.... Alles valt toch telkens beter uit dan ik het zelf  had kunnen plannen. Vaak is het genoeg jezelf vol vertrouwen in de weg van het wonderlijke te zetten en de rest stroomt vanzelf. Het leven is mooi aan het strand ☺️

zondag 24 september 2017

Diacachimba

Sinds drie weken alweer ben ik verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van Simple Beach Lodge in Las Penitas en so far so good. Het is heerlijk hier mijn tas even te hebben neergegooid en tijd te hebben de afgelopen tijd op me in te laten werken. Het leven is relaxed hier aan het strand, er is niet veel meer te doen dan surfen, yoga, lezen, chillen. Ik ben de ochtenden vrij en rond de lunch neem ik de lodge en het restaurant over van mijn collega Markos. Samen regelen we alle boekingen, check ins en outs, klantencontact, boodschappen en betalingen. Markos is Frans en woont hier al vier jaar als mede-eigenaar en manager van een pizzatent hier een paar huizen vandaan. Hij heeft een Nica vriendin en twee lieve kindjes en heeft deze klus aangenomen om te sparen voor een reis naar Frankrijk met zijn gezinnetje. Donderdag is mijn compleet vrije dag, en dat is net de dag dat heel Las Penitas naar Leon gaat, de dichtsbijzijnde stad, om de hele avond salsa te dansen in Olle Quemada, een bar/restaurant en de place to be.

Elke dag hier is anders, met andere klanten en andere problemen. Op de een of andere manier hadden we vorige week het ene waterprobleem na de andere. De pomp voor het grondwater had het begeven, de waterpijpen naar het bovengedeelte waren verstopt, mijn kamer was op een dag compleet overstroomt en de septische tanks waren opeens vol zodat er midden in de nacht een team moest komen om ze te legen. Het is het regenseizoen en we zitten recht (maar dan ook recht) aan het strand, water is overal. Omdat dit Nicaragua is, gaan dingen vaker en sneller stuk en duurt het langer en kost het meer om het allemaal weer gerepareerd te krijgen. Maar het is een mooie uitdaging allemaal en ik heb al onwijs veel geleerd weer, van het managen van een intercultureel team, algemeen hotel management en boekingssystemen, zakendoen in een minder "ontwikkelt" land en natuurlijk de Spaanse taal.

Denkend aan de stormen in het Caribische gebied en de aardbevingen en tsunami alerts in Mexico hebben we hier natuurlijk helemaal niets te klagen. Ik kan bijna niet geloven hoe onwijs ik het hier naar mijn zin heb en hoe fijn het is even niet de volgende stap te hoeven plannen. De eigenaren komen 12 november weer terug en dan ga ik weer door. Waarschijnlijk verder naar het noorden, verder opzoek naar cacao. Maar tot die tijd is het leven hier even goed en mijn surf wordt al beter. Zoals ze het hier mooi verwoorden in Nica-slang, het is allemaal diacachimba, wat zoveel betekent als f***ing awesome. Liefs uit Nicaragua :-)

Simple Beach Lodge - mijn thuis op dit moment

De lokale surfboys

Las Penitas beach 
De meest mooie zonsondergangen, elke dag weer



Ik wordt al bruiner en blonder :-)
Elke dag even oefenen 

Helaas een dode schildpad op het strand... er zijn gelukkig ook genoeg levenden hier!

Just another day in paradise



woensdag 2 augustus 2017

Simpel

Na het ChocoMuseo ben ik ondertussen verder getrokken naar LeĆ³n, de grote rivaal stad van Granada. Ze hebben beiden jaren geaast naar de hoofdstad status, maar werden het niet eens dus is het nogal trieste Managua als officiĆ«le capital van Nicaragua uitgeroepen. Ik werk hier in een klein hostel dat wordt gerund door een lieve jonge familie uit El Salvador. Het is hier veiliger en rustiger dan in hun thuisland, en meer kansen om qua tourisme wat op te bouwen. Ze zijn pas 3 maanden open, maar hebben al flink wat neergezet en het is een fijne plek. Ik doe simpel receptiewerk, maar begin steeds meer betrokken te worden bij de activiteiten en tours. Ik vind het heerlijk om de rol van gastvrouw te spelen en lekker te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft en weet wat hoe waar.

Aangezien me dit zo bevalt, sprong een andere positie uit voor me, en heb ik gesolliciteerd voor een tijdelijke management positie bij de Simple Beach Lodge in het kleine kustplaatje Las PeƱitas. De eigenaren, een mooi Argentijns stel, vond mij de meest geschikte kandidaat om hun te vervangen tijdens hun vakantie en per 12 augustus begin ik als interim manager! Het is een klus voor twee maanden, precies genoeg om er een beetje in te komen en te ervaren of dit iets voor langere tijd zou kunnen zijn. Las PeƱitas is een van de beste surf stranden van Nicaragua, en de lodge ligt letterlijk aan het strand. Ik heb dus geen excuses meer om niet elke dag even te oefenen, en naast mijn Spaans en management skills eindelijk eens even te leren op de juiste plek in de golf op dat board te gaan staan.

Ondertussen heb ik hier op de markt rauwe cacaobonen gekocht en mijn eerste paar ladingen verse chocolade truffels gemaakt. Het begint met roosteren van de bonen, dan pellen en vermalen (alles met de hand!), dan mixen met iets zoets (heerlijke lokale natuurlijke honing) en in een ijsblokjesvorm in de diepvries gooien. Super basic, maar je moet ergens beginnen. De familie en de andere vrijwiligers hier krijgen elke batch voorgeschoteld en zijn dus wel happy met me hier. Ik ben zelf ook errug happy, Nicaragua lijkt me nog even niet los te laten!

Een van mijn laatste dagen voor het ChocoMuseo in Granada :-)

Mijn verjaardagsweekend vieren aan Laguna de Apoyo

Nieuwe vrienden!

De tuin van het Blue Hat Hostel in Leon, mijn nieuwe thuis voor eventjes

Koloniale pracht in Leon

Uitzicht vanaf de grootste kathedraal in Centraal Amerika - vulkanen in de achtergrond

Binnen in de kathedraal

Uitzicht vanaf de Simple Beach Lodge


De Simple Beach Lodge