vrijdag 1 april 2016

Uitzicht

Ik ben alweer 3 maanden in Christchurch en mijn tijd zit er hier bijna op. Het is voorbij gevlogen! Volgende week woensdag ga ik voor een week naar Bali, Saranne, Rolf en Roanne opzoeken, en zodra ik terug ben begin ik de lange rit weer terug naar het Noord Eiland, naar Tauranga om daar een Ooooby hub te helpen opstarten.

Christchurch is me onwijs goed bevallen, wat een contrast om ineens in een dynamische stad te zitten na zolang op een boerderij op het platteland! Dynamisch is het juist woord in verschillende opzichten... De stad hier ligt op verschillende breuken in de aarde en ik heb een aantal aardbevingen meegemaakt. Soms gewoon een beetje vibratie, soms lag alles te schudden. Echt heel bizar als de grond zo aan het bewegen is, je weet gewoon niet waar je het moet zoeken.

Op 22 februari werd hier de grote aardbeving van 2011 herdacht en alhoewel het nu 5 jaar geleden is, overal in de stad zie je nog de gevolgen van deze ramp. Het moet echt vreselijk zijn geweest om hier toen te zijn, de stad en de mensen zijn er nog steeds niet helemaal van bekomen. Vooral het centrum is nog erg leeg, grote stukken land met alleen maar grind, links en rechts nog wat overblijfselen van gebouwen. Het interessante hier is dat door het wegvallen van zoveel structuur in de binnenstad er opeens een vacuum ontstond, wat werd opgevuld met allerlei creatieve en onconventionele activiteiten en installaties. Je vind een dance-o-mat, een bus/bar (Smashpalace), een urban farm, een container mall, een Cardboard Cathedral en tussendoor een hoop tijdelijk projecten en evenementen om de stad weer op te leuken. Ze hadden hier de vraag voor zich, als ik kon kiezen hoe mijn stad er uit ziet, hoe wil ik het dan hebben?

Overal constructie in de binnenstad

De voormalige hoofdstraat nog steeds afgesloten...

Vol potentie, wie weet wat hier verschijnt in de komende jaren!


Ik heb hier ook gedaan waar ik natuurlijk in de plaats voor kwam: een Ooooby hub opgezet. De transitie van het voormalige Garden City 2.0 naar Ooooby is goed verlopen, ik heb het lokale team getraind en we zitten al ruim boven de 100 boxes per week, met een gezonde wekelijkse groei. Wat een kick om te zien wat ik hier teweeg heb gebracht, Ooooby verveelt nog lang niet!

Een paar weken terug heb ik eindelijk weer een surfboard gekocht, een 7'2'' mint groen "fun-board". Dat was echt een mooie dag en ik heb er ondertussen een hoop lol van gehad. Ik ben nog lang geen pro natuurlijk, maar aangezien ik straks in het noorden voor twee Ooooby projecten ook weer aan de kust zit kan ik nog aardig wat oefen-uren krijgen voordat ik weer naar Europa kom. Dat is in juni alweer! Ooooby gaat in Engeland starten en aangezien Sebas nog steeds niet naar Nieuw-Zeeland mag komen, heb ik gevraagd of ik bij Ooooby UK mag komen helpen.


Het visum voor Sebas is aangevraagd en we wachten nu op de uitslag. Het kan twee kanten opgaan en op dit moment weten we helemaal nog niet wat het gaat worden. Spannend! Maar ik kom hoe dan ook lekker overwinteren in Europa.

Morgen heb ik hier een afscheidsetentje, met een aantal nieuwe vrienden-voor-het-leven. Juliette en Hervé, een Frans stel waarmee ik een hoop avonturen heb beleefd, inclusief een fantastische hike in Arthur's Pass. Mary en Ashvin, het Ooooby Christchurch team, die ik de afgelopen tijd natuurlijk goed heb leren kennen. Benedikt en Corinna, een Duits stel dat met de wind mee door Nieuw-Zeeland aan het reizen is en die ik elke keer weer tegenkom op de juiste momenten.

"Hier" is trouwens een luxe residence in the Mount Pleasant heuvels, waar ik aan het housesitten ben. Ik ben de afgelopen 3 maanden 5 keer verhuisd, met als culminatie nu dit mooie huis met werkelijk fantastisch uitzicht op de stad en de Southern Alps in de achtergrond.



Onderweg naar Arthur's Pass

De mist trekt al op...

Juliette en Hervé :-)

Dit verveelt dus niet gauw

Op de top! 1800m hoog

Onderweg kwamen we een Kea tegen, de Alpine Parrot!

Totaal niet verlegen die beesten

Hier weer onderweg naar beneden



zaterdag 16 januari 2016

Antipode

Ik moet nog steeds een beetje wennen aan de naam, maar voor de rest bevalt Christchurch me tot nu toe prima. Het is geen grote stad, wat ik besefte toen ik na 2 weken al bekenden op straat tegenkwam. Tot vandaag heb ik ook mijn auto niet hoeven te gebruiken, ik loop of fiets overal naartoe, na de aardbeving in 2011 werden veel wegen gerepareerd en met een fietspad uitgerust, fel groen gekleurd.

Mijn taak voor de komende weken is het opzetten van de nieuwe Ooooby operatie hier en zorgen dat zoveel mogelijk mensen van ons horen. Ik ben flyers en poster aan het verdelen, contacten aan het leggen en zeer driftig bezig met de Ooooby Christchurch Facebook pagina.

Het is heerlijk. Zo gaaf om weer in een nieuwe locatie te zijn, nieuwe mensen te leren kennen, een nieuwe uitdaging te hebben om mijn tanden in te zetten. Dit is echt aan mij besteedt, en omdat ik het in de Waikato al eens heb gedaan, weet ik beter waar te beginnen en wat te doen. Overal waar ik kom en het verhaal van Ooooby vertel krijg ik goede reacties. Wat een goed idee! Het is nu al bijna 2 jaar geleden (!) dat ik voor het eerst het Ooooby warehouse in Sydney binnenliep en ik heb nog geen moment getwijfeld dat dit echt mijn ding is. Lokaal eten is in de hele wereld zo'n beetje aan het exploderen en ik sta aan het voorfront, samen met een fantastische groep mensen, vol vooruit om ons voedselsysteem om te gooien, te herstellen, te verbeteren.

Maar helaas kan ik mijn worteltaart niet hebben en tegelijkertijd eten. Terwijl ik hier in fantastisch Nieuw-Zeeland aan mijn droom carrière timmer, zit Sebas en een hoop andere mensen waar ik ook onwijs van houd in Europa. Nieuw-Zeeland en Australië hebben als bijnaam de Antipoden, wat uit het Grieks komt en zoveel betekent als "twee punten, tegenover elkaar gelegen aan weerszijden van de wereld" (Wikipedia). We staan dus met de voeten tegen elkaar, en de wereld ertussen.

En dat is niet altijd even makkelijk! Vaak lukt het wel om in de drukte van het werk te vergeten dat daar aan de andere kant het leven ook doorgaat, maar soms komt het hard aan dat ik een hoop mis. Nichtjes die beginnen te lopen, vriendinnetjes die met een nieuwe baan beginnen, zussen waar ik graag gewoon een kopje koffie mee zou willen drinken (of een wijntje). Nu we net eindelijk de visum aanvraag voor Sebas de deur uit hebben, begin ik alweer aan mijn volgende reis naar Nederland te denken. Daarnaast heb ik ook dromen van land kopen in Spanje, met de motor door Zuid-Amerika, een vervolgcursus yoga op Bali, in een hotel werken op Mauritius en een weeshuis bouwen in Nigeria. Dus.

Gelukkig ben ik er ook erg goed in geworden, na al die uren op de yoga mat, om echt in het nu te zijn. Alles wat we hebben is nu, en als je niet gelukkig kunt zijn in dit moment, dan wordt het niet veel beter. Wat ook wel helpt is dat naast de vette baan, dit land ook nog eens ongelofelijk mooi is :-)





















donderdag 24 december 2015

Fijne feestdagen!

Het is hier volop zomer, de langste dag is net gepasseerd. Vanmiddag vertrek ik met mijn vriendin/collegaatje naar mijn favoriete Raglan voor vier dagen feest op een eco yoga/surf resort. We slapen in een speciale tent in het "off the grid" tipi forest retreat en voor vanavond heb ik al een les acro-yoga ingeboekt. Mijn eerste kerst in Nieuw-Zeeland en het had niet toepasselijker kunnen zijn :-)

Verder gaat alles wel goed. Ooooby is druk, zoals altijd, en volgende week vrijdag begin ik al de lange rit naar het zuiden, naar Christchurch. Het is bijna 1000km rijden met een 3 uur durende ferry tussendoor, over de Cook straight. In Christchurch ga ik gelijk aan de slag om daar de nieuwe Ooooby hub van de grond te krijgen, met 3 februari als eerste inpakdag. In maart mag ik weer terug omhoog om vervolgens in Tauranga, Kapiti Coast en New Plymouth ook een hub te starten. Ooooby groeit!

De visum aanvraag van Sebas is ondertussen (eindelijk) de deur uit en op 9 december officieel in behandeling genomen in de ambassade in London. Sebas kreeg gelijk een brief terug, met het bericht dat het tussen 1 en 4 maanden duurt voordat de case aan iemand word toegewezen en dan nog 10 tot 12 weken voordat er een uitslag is. Whoa! In het ergste geval betekend dat dus 7 maanden nagels bijten, en zelfs al gaat alles voorspoedig, dan duurt het nog tot maart voordat we meer weten...

Het is niet leuk om zo ver weg te zitten van iedereen waar je van houd, zeker deze tijd van het jaar. Ik denk aan jullie allemaal en ben alweer plannen aan het maken voor een volgend bezoek aan Europa. Ooooby is ook daar voet aan de grond aan het zetten en ze kunnen wel eens mijn hulp nodig hebben :-)

Ik wens iedereen een super fijn kerst feest en een spetterend nieuw jaar! Hopelijk houden jullie het warm!

Liefs,
Daphne


donderdag 12 november 2015

Tramping

Toen ik Nieuw-Zeeland voor het eerst zag was het liefde op het eerste gezicht. De golvende groene velden, de gevarieerde vegetatie (na alle monotone eucalyptus van Australië), de open ruimte, de vriendelijke mensen en de frisse lucht. Ik begon al gelijk te flirten met het idee dat hier wonen ook niet zo slecht zou zijn, Nieuw-Zeeland bleef knipogen vanaf de andere kant van de Tasmaanse Zee toen ik alweer terug in Australië was. Be careful what you wish for... want voordat ik het wist werd ik door de omstandigheden terug in de armen van mijn nieuw Kiwi crush geworpen.

Daar zaten we dan samen, met alle tijd van de wereld om elkaar te leren kennen. We begonnen langzaam, met dag tripjes, voorzichtige wandelingen in de heuvels bij mijn huis. We gingen wat verder, naar de Westkust bij Raglan en de Oostkust bij Tauranga, en hoger op Mt. Te Aroha, Mt. Maungatautari, en Mt. Karioi.

Een week geleden was het tijd om de volgende stap te nemen. Ik ben namelijk een National Park ingelopen, Pirongia Park, en de volgende dag er pas weer uitgekomen. Omhoog was een wandeling van 7 uur, naar beneden wat korter met 4 uur via een alternatieve route. s'Nachts heb ik boven aan de top doorgebracht, in een van de honderden park hutten in Nieuw-Zeeland, samen met een aantal andere "trampers" (wandelaars in het Kiwi) en mijn nieuwe thermal undies, onmisbaar voor een dergelijke onderneming.

Nieuw-Zeeland is uniek met een enorme netwerk aan wandelhutten in het land, in de meest afgelegen plaatsen. Ze worden onderhouden door het almachtige Department of Conservation (DOC), dat met een jaarlijks budget van minstens 225 miljoen dollar verantwoordelijk is voor natuurbehoud, recreatiebevordering en het in leven houden van de kiwi in Nieuw-Zeeland. Voor $5 dollar per nacht kun je een matrasje in een stapelbed in een van de standaard hutten claimen en blijven zolang je wilt. Je kan er zelfs een abonnement op nemen, wat ik sterk overweeg, want dit is serieus verslavend. Ik ben een echt NZ "tramp" aan het worden ;-)

Terug uit de wildernis, mijn ziel weer helemaal aangevuld, heb ik de week erop in Matakana doorgebracht voor wat meer training in de nieuwe hub daar. De zomer begint nu echt door te breken hier en ik heb tussen de sessies door zoveel mogelijk de omgeving daar verkent. Ooooby is grote ontwikkelingen aan het doormaken nu de crowdfunding campaign is afgelopen en ik sta aan het hoofd van New Hub Support & Training. De volgende klus zou Christchurch worden, maar ik hoor nu net dat de aangewezen coördinatoren om de boel daar te leiden zich hebben teruggetrokken. Met alle ogen opeens op mij gericht werd gelijk het plan gesmeed om mijn dan maar daarheen te sturen en de zaak te gaan regelen. Geen training sessie van 2 weken dus, maar een langer verblijf van minstens drie maanden om Ooooby Christchurch te gaan opzetten. Na de kerst ga ik me dus richting het zuid-oosten bewegen, wat technisch gezien weer wat dichterbij Europa is :-)

Bijna aan de top, in een bizar sprookjes bos, helemaal voor mezelf

Uitzicht over de Waikato vallei vanaf 900m boven de zeespiegel

Mijn rugzakje, modderige Vibrams en ikke

dinsdag 20 oktober 2015

Digital nomad

Ergens rond uur 29 in Melbourne,
Inglorious Bastards aan het kijken 
Weer terug down under! Het duurde allemaal wat langer, want mijn vlucht van Kuala Lumpur naar Melbourne had een vertraging van 4 uur, waardoor ik ook mijn aansluiting naar Auckland en vervolgens ook mijn bus naar Cambridge niet ging halen. Ik kwam uiteindelijk 8 uur later dan gepland in Nieuw-Zeeland aan, maar mijn tas was helaas in Melbourne blijven steken, uiteraard. Die werd nagestuurd zeiden ze, maar het duurde nog 4 dagen van helse onzekerheid tot mijn geliefde North Face backpack weer in mijn bezit was. Ik heb niet veel spulletjes op deze aardbol en al mijn favoriete zaten net in deze tas...

Heel bizar, maar ik mocht de rechterkant
kiezen deze keer!

Maar nu ben ik dus terug, in Nieuw-Zeeland, klaar voor actie bij Ooooby. Daar zijn ze blij dat ik er weer ben, het is tijd om een aantal nieuwe Ooooby hubs te helpen opzetten nu de crowdfunding campaign is afgelopen. De eerste op de planning is Christchurch, waar ik half November heenvlieg. De stad die in 2011 helemaal in puin gelegd is door een heftige aardbeving (6.3 op de schaal van richter!) en nog steeds aan het herstellen is.

In de tussentijd ben ik zo vrij als een vogeltje aangezien al mijn werk online is. Daarom heb ik mijn spulletjes in mijn Honda Odyssey gepakt (mijn Spaceship!) en ben ik zondag de 6,5 uur naar Wellington gereden. Een mooie roadtrip via Lake Taupo (het grootse meer van Nieuw-Zeeland!) en de beruchte Desert Road, dwars door het Tongariro National Park. Ik logeer hier nu bij Sabine, die ik nog ken van toen ik in Amsterdam bij Jungle Minds werkte. Zij is naar Nieuw-Zeeland gekomen om een tijdje in het buitenland te wonen, werken en reizen, en gaat een marketing klus voor Ooooby doen.

Wellington bevalt me tot nu toe echt prima. Met nog net geen 400.000 inwoners is de hoofdstad van Nieuw-Zeeland lekker compact, ingekapseld tussen de omliggende vulkanen en de Cook Strait, en de gateway naar het South Island. Leuke winkeltjes, goede koffie, fijne mensen, een museum waar je uren kan doorbrengen en tot nu toe stralend mooi weer. Het is fijn weer even in een stad te zitten, dit is wel wat anders dan tussen de koeien op de boerderij :-)

Uitzicht op het centrum vanaf het huis waar we verblijven 
Lekker sushi halen in het hippe foodcourt Capital Market

Sushi vervolgens aan het water oppeuzelen met zicht op de haven

Wellington vanaf Mt. Victoria





vrijdag 31 juli 2015

Op het hek

Ik ben nu alweer een jaartje ouder, en het is ook ruim een JAAR geleden dat Sebas en ik verschillende kanten zijn opgestuurd; hij terug naar Berlijn en ik door een toevallige samenloop van omstandigheden naar Nieuw-Zeeland. Hier heb ik nu dus een visum geregeld en ik mag zolang blijven als ik wil. We zijn ook bezig met al het papierwerk voor een de-facto partnership visum voor Sebas (politie checks, referentie brieven, medische verklaring, CV etc. etc.), tijdrovend en niet goedkoop.

Een hoop moeite om in een land te zijn waar ik nooit had gedacht ooit te wonen, wat zo ver weg ligt van zoveel mensen waar ik van houd. Kan het verder weg zijn? Misschien een van de eilanden in Polynesië waar maar een keer per week een vliegtuig heengaat?

Any ways. De grootste reden dat ik hier nu nog steeds zit, naast dat dit land ongelooflijk MOOI is (er zijn meer mooie plekken op de wereld), is natuurlijk mijn werk voor Ooooby. Opeens volop in de carriere mode ben ik meegesleept in deze passionele start-up, met als missie "Making local food affordable, convenient and fair everywhere", nu nog als Hub Coordinator voor Auckland, maar straks in een meer begeleidende rol voor alle Ooooby hubs die binnenkort hier in Nieuw-Zeeland gaan opstarten. Ik ga daarvoor de komende maanden het hele land door, van Tauranga to Invercargill, met als eerst missie de nieuw hub in wijn-land Matakana over 2 weken. Met de Ooooby plannen om een meer self-managing organisation te worden a la Holacracy, komt zelfs mijn studie hier nog van pas. 

Sebas die op dit moment
in Belize zit om zijn vader
met een project te helpen
Super duper gaaf allemaal, en ik vertel iedereen hier dat "I fell with my nose in the butter" (LOL) want dit lijkt allemaal toch wel heel erg op mijn droombaan. Een sociale missie, lokaal voedsel, fantastische collega's, open organisatie en volop kansen om te leren en ontwikkelen.

Maar... ik heb hiervoor wel een jaar relatie met de liefde van mijn leven moeten opgeven, wat ook niet altijd makkelijk was. Ik heb af en toe zeker overwogen alles te laten vallen en terug naar Berlijn te vliegen, terug naar mijn hart. Met nu een tweede verjaardag zonder Sebas begint het te knagen. "On the fence" noemen ze het hier, en ik moet kiezen op welke kant ik eraf spring. Dit zal bepaald worden als we straks de uitslag van de visumaanvraag van Sebas ontvangen. Gaat Nieuw-Zeeland deze cowboy wel accepteren? ;-)

Verjaardagsboeket van Sebas




donderdag 25 juni 2015

Avonturen op de boerderij

De nieuwe generatie
Zo spanning en sensatie hier! Johan en Miriam zijn naar de Verenigde Staten vertrokken om daar 2 maanden bij hun dochter Marlies door te brengen en ik heb de taak hier op de boerderij te passen. In de kas staan de zaailingen klaar voor het volgende seizoen, lekker op warmhoudplaten en een kacheltje. Alleen toen ik dinsdag thuis kwam van de Ooooby inpak dag in Auckland bleek de stroom het daar niet meer te doen! Met -2 graden zagen de plantjes er al best zielig uit en ben ik in de weer gegaan om ze maar even in mijn woonkamer te zetten, om warm te overnachten. De volgende dag is een vriend van Johan de thermostaat komen repareren die de kortsluiting had veroorzaakt en de boel staat nu weer veilig en warm terug in de kas.

Nou, dacht ik, dat is dan weer in orde. Ik was net een berichtje naar Johan aan het sturen toen ik opeens een koe naast het huis hoor loeien. Dat klonk wel heel dichtbij, ze staan normaal in het veld verderop, en verhip, er stond een koe naast mijn deur! Er waren er in totaal drie ontsnapt en liepen rond het huis te grazen. Het was al donker dus heb die nacht niet veel kunnen doen, en in de ochtend kwamen de eigenaren van de koeien gelukkig langs om alles recht te zetten. Het gras is nu een beetje korter en vertrappeld en er ligt hier en daar een mooie hoop, maar dat is dus ook weer goed afgelopen. Het zijn grote beesten zeg...



Ondertussen heb ik mijn katje Kiwi naar de dierenarts gebracht om te laten "desexen". Johan had altijd gezegd dat dit een mannetje was, en ik heb het eerlijk gezegd nooit eens nagekeken. Ik had dus een castratie geboekt, maar die kon niet doorgaan, Kiwi is een meisje! Ze zal nu wel een flinke identiteits-crisis hebben, de eerste 6 maanden van haar leven is ze als ventje behandeld. Maar ze schijnt er aardig laconiek over te zijn, en Kiwi is ook voor een meisje een prima naam lijkt mij. Alhoewel ik haar soms per ongeluk Cavia noem...

Op het werk gaat er allemaal nog prima, super druk maar ook super leuk, en over twee maandjes heb ik al vakantie! Veel liefs uit het winterse Nieuw-Zeeland!