dinsdag 23 mei 2017

Long way round

Ik heb wel een gegrapt dat als ik nu nog verder weg ga, ik eigenlijk weer terug naar Nederland kom, de andere kant langs. Nou, het is zover, vandaag vliegen Matt en ik via Los Angeles en Fort Lauderdale naar Bogota, Colombia. We gaan daarmee de datumgrens over en dus terug in de tijd, we komen in LA aan voordat we vertrekken.

De laatste weken zijn hectic geweest met alle voorbereidingen. Ten eerste was het wachten op mijn visum, die eindelijk binnen is. Ik heb nu officieel een permanent verblijfsvergunning voor Nieuw-Zeeland, en kan de rest van mijn leven terug komen. Het is altijd goed om opties te hebben ;-)

Daarnaast heb ik alles bij Ooooby moeten afronden. Het was een heel proces om mezelf uit de organisatie te werken en te zorgen dat alles goed werd overgedragen. Het was emotioneel ook zwaar, net als je eerste liefde is ook je eerste echt baan niet iets waar je zomaar van wegloopt... De deur staat altijd voor open gelukkig, wie weet hoe het er allemaal voor staat als ik straks weer terug kom in Nieuw-Zeeland.

Alsof dat niet genoeg was moest mijn auto ook nog gerepareerd worden. Een paar weken geleden is er een deuk in gereden door Emma Paki, mijn AirBnB host voor een weekje en blijkbaar een bekende zangeres in Nieuw-Zeeland. Het was even een gedoe, want ze had geen verzekering en heeft heel moeilijk gedaan over de kosten voor de reparatie. Het was niet goedkoop want de auto was flink toegetakeld, maar gelukkig is ze uiteindelijk over de brug gekomen. Weer een ervaring rijker.

Ondertussen hadden we steeds tijdelijke woningen met het "huis-sitten" en laatste bezoeken aan vrienden. We hebben in West Auckland de meeste spullen verkocht (dag surfboard, dag fiets!), toen in Taranaki gesurft en koeien gemolken, in Maungatautari op 2 honden, 8 alpaca's, 20 kippen en een cavia gepast en de laatste 2 nachten bij Johan en Miriam doorgebracht.

Johan heeft mijn auto gekocht, dus dat kwam goed uit en ze zijn ook zo goed geweest onze overgebleven bezittingen een plekje op de boerderij te geven. Nu hebben we alleen nog onze rugzakken en kan de reis beginnen. En precies op tijd, want we hebben hier net de afgelopen 2 nachten de eerste vorst gehad, vroeg dit jaar. Bye bye Nieuw-Zeeland, for now!

Uitzicht over de Waikato - helder, zonnig en koud!
Ready to go!





woensdag 12 april 2017

Winter is coming

Zo het is weer even geleden! Alles is hier goed, maar wel een beetje los/vast momenteel. Een paar weken geleden heb ik de heren van Ooooby verteld dat ik weg wil, voor minstens een aantal maanden naar Costa Rica en wie weet wat/waar/hoe daarna. Waaaat?! Ja... het Ooooby verhaal is een beetje klaar voor mij op dit moment heb ik gemerkt, de uitdaging is er langzaam uit. Ik doe alles wat ik er doe nog steeds met veel plezier en ik geloof nog steeds in de missie, maar ik merk dat ik weer kriebels heb gekregen. Tijd om weer eens ergens anders een kijkje te gaan nemen.

Costa Rica is op de radar gekomen door een Ted-talk over hoe zij in de jaren 50 al hun leger hebben afgeschaft. Hoe ze onwijs bezig zijn met schone energie en het behoud van de overweldigende biodiversiteit in het kleine landje. Er groeit koffie en cacao. En je kan er onwijs goed surfen :-)

Het is ondertussen redelijk serieus geworden met Matt, mijn kiwi-surfer, en we gaan samen op dit avontuur. We vertrekken begin juni, wanneer hier de winter begint. Tot die tijd is het ten eerste wachten tot mijn permanent verblijfsvergunning doorkomt. Die kan ik op 17 april aanvragen, dan heb ik hier precies 2 jaar als “resident” gewoond en gewerkt. Het betekent dat ik de rest van mijn leven terug kan komen naar Nieuw-Zeeland, mijn tweede thuis ondertussen. Ik ga het hier missen straks op onze reizen, de rollende heuvels, de bizarre vogels, de weidse schoonheid, de frisse lucht.

We zijn nog steeds aan het “house-sitten”, waar we op de huizen en huisdieren passen van mensen die een tijdje weggaan. Het scheelt een hoop huur, maar brengt af en toe wel een beetje stress als we een gat tussen twee plekken hebben. We zitten in fantastische huizen af en toe, zoals nu in Titirangi, letterlijk midden in de bush, met een heerlijk uitzicht op de Manukau Harbour. Vanuit hier kun je een hoop wandelingen maken, maar de Ooooby hub is ook vlakbij. Volgende week zitten we even in Hamilton, vlakbij Cambridge (waar mijn oom woont, mijn oude “hood”) en daarna weer in Auckland voor mijn laatste weken Ooooby...

Het is een spannende tijd met al die veranderingen in het vooruitzicht. Om ruimte te maken voor nieuw uitdagingen, moet je andere dingen loslaten, wat niet altijd even makkelijk is. Gelukkig weet ik ondertussen dat jezelf af en toe in het onbekende diepe gooien tot fantastische belevenissen kan komen.



dinsdag 15 november 2016

Schudden en delen

Afgelopen zondag nacht is Nieuw-Zeeland getroffen door een aardbeving van 7.5 op de schaal van Richter. Het epicenter lag bij Kaikoura, wat nu al een paar dagen van de rest van het land is afgesloten. In April ben ik daar nog langs de kust gereden, op mijn weg terug van Christchurch naar het Noorder-Eiland. Het is er fantastisch mooi. 

Kaikoura - april 2016

Ik ben zelf momenteel in Wellington en hier was de beving onwijs goed te voelen. Het is onwerkelijk om letterlijk uit je bed te worden geschud. Je bent gelijk wakker en ik wist even niet wat ik moest doen. Ik heb eerder dit jaar al een redelijk grote beving in Christchurch meegemaakt, maar deze duurde veel langer, het huis bleef maar schudden! Er gaat van alles door je hoofd...

Na de grote beving is het onrustig gebleven, en momenteel zijn erg ongeveer 5-10 aardbevingen per uur. Het centrum van de stad is een puinhoop, gebouwen staan op instorten en er is veel infrastructuur kapot gegaan. 

Echt bizar hoor. Denk je dat de aarde iets is waar je op kan bouwen, letterlijk. Maar als zelfs dat begint weg te kruimelen, wat is dan nog zeker?

En toch heb ik het gevoel dat ik momenteel precies ben waar ik moet zijn. Terugkomen in Nieuw-Zeeland, na een heerlijk zomer in Nederland, was erg fijn. Ooooby wachtte op me en er was gelijk veel te doen. Door mijn afwezigheid en onze CEO die een jaar in Engeland heeft gezeten waren de schroeven een beetje los gaan zitten. Ik heb alles de afgelopen maanden weer aangedraaid en rechtgetrokken en dingen lopen goed. 

Ik ben officieel Chief Operating Officer en mijn rol bestaat eruit ervoor te zorgen dat alles in de organisatie soepel verloopt. Dat projecten vooruit komen, teams weten wat ze waar en wanneer moeten doen en kansen worden opgepakt en uitgewerkt. Het is werkelijk fantastisch! Als ik mijn droombaan zou moeten beschrijven, dan zou dit het precies zijn. Geweldige collega's, flexibele uren, online werken, veel reizen, gevarieerde dagen, meer biologische groenten dan ik weet wat mee te doen en het weten dat alle moeite bijdraagt aan een beter voedselsysteem. Ooooby is de reden dat ik ooit naar NZ ben overgehopt en het is nog steeds de reden dat ik hier zit. 

Daar komt bij dat dit natuurlijk ook qua vrije tijd een mega mooi land is. Alles wat mij blij maakt, hiken, surfen, kamperen, natuur, bergen... is hier op gooi-afstand, waar je ook bent. En ik heb onlangs iemand ontmoet waar ik dat soort dingen samen mee kan doen... Ik heb zin in de zomer :-)


vrijdag 1 april 2016

Uitzicht

Ik ben alweer 3 maanden in Christchurch en mijn tijd zit er hier bijna op. Het is voorbij gevlogen! Volgende week woensdag ga ik voor een week naar Bali, Saranne, Rolf en Roanne opzoeken, en zodra ik terug ben begin ik de lange rit weer terug naar het Noord Eiland, naar Tauranga om daar een Ooooby hub te helpen opstarten.

Christchurch is me onwijs goed bevallen, wat een contrast om ineens in een dynamische stad te zitten na zolang op een boerderij op het platteland! Dynamisch is het juist woord in verschillende opzichten... De stad hier ligt op verschillende breuken in de aarde en ik heb een aantal aardbevingen meegemaakt. Soms gewoon een beetje vibratie, soms lag alles te schudden. Echt heel bizar als de grond zo aan het bewegen is, je weet gewoon niet waar je het moet zoeken.

Op 22 februari werd hier de grote aardbeving van 2011 herdacht en alhoewel het nu 5 jaar geleden is, overal in de stad zie je nog de gevolgen van deze ramp. Het moet echt vreselijk zijn geweest om hier toen te zijn, de stad en de mensen zijn er nog steeds niet helemaal van bekomen. Vooral het centrum is nog erg leeg, grote stukken land met alleen maar grind, links en rechts nog wat overblijfselen van gebouwen. Het interessante hier is dat door het wegvallen van zoveel structuur in de binnenstad er opeens een vacuum ontstond, wat werd opgevuld met allerlei creatieve en onconventionele activiteiten en installaties. Je vind een dance-o-mat, een bus/bar (Smashpalace), een urban farm, een container mall, een Cardboard Cathedral en tussendoor een hoop tijdelijk projecten en evenementen om de stad weer op te leuken. Ze hadden hier de vraag voor zich, als ik kon kiezen hoe mijn stad er uit ziet, hoe wil ik het dan hebben?

Overal constructie in de binnenstad

De voormalige hoofdstraat nog steeds afgesloten...

Vol potentie, wie weet wat hier verschijnt in de komende jaren!


Ik heb hier ook gedaan waar ik natuurlijk in de plaats voor kwam: een Ooooby hub opgezet. De transitie van het voormalige Garden City 2.0 naar Ooooby is goed verlopen, ik heb het lokale team getraind en we zitten al ruim boven de 100 boxes per week, met een gezonde wekelijkse groei. Wat een kick om te zien wat ik hier teweeg heb gebracht, Ooooby verveelt nog lang niet!

Een paar weken terug heb ik eindelijk weer een surfboard gekocht, een 7'2'' mint groen "fun-board". Dat was echt een mooie dag en ik heb er ondertussen een hoop lol van gehad. Ik ben nog lang geen pro natuurlijk, maar aangezien ik straks in het noorden voor twee Ooooby projecten ook weer aan de kust zit kan ik nog aardig wat oefen-uren krijgen voordat ik weer naar Europa kom. Dat is in juni alweer! Ooooby gaat in Engeland starten en aangezien Sebas nog steeds niet naar Nieuw-Zeeland mag komen, heb ik gevraagd of ik bij Ooooby UK mag komen helpen.


Het visum voor Sebas is aangevraagd en we wachten nu op de uitslag. Het kan twee kanten opgaan en op dit moment weten we helemaal nog niet wat het gaat worden. Spannend! Maar ik kom hoe dan ook lekker overwinteren in Europa.

Morgen heb ik hier een afscheidsetentje, met een aantal nieuwe vrienden-voor-het-leven. Juliette en Hervé, een Frans stel waarmee ik een hoop avonturen heb beleefd, inclusief een fantastische hike in Arthur's Pass. Mary en Ashvin, het Ooooby Christchurch team, die ik de afgelopen tijd natuurlijk goed heb leren kennen. Benedikt en Corinna, een Duits stel dat met de wind mee door Nieuw-Zeeland aan het reizen is en die ik elke keer weer tegenkom op de juiste momenten.

"Hier" is trouwens een luxe residence in the Mount Pleasant heuvels, waar ik aan het housesitten ben. Ik ben de afgelopen 3 maanden 5 keer verhuisd, met als culminatie nu dit mooie huis met werkelijk fantastisch uitzicht op de stad en de Southern Alps in de achtergrond.



Onderweg naar Arthur's Pass

De mist trekt al op...

Juliette en Hervé :-)

Dit verveelt dus niet gauw

Op de top! 1800m hoog

Onderweg kwamen we een Kea tegen, de Alpine Parrot!

Totaal niet verlegen die beesten

Hier weer onderweg naar beneden



zaterdag 16 januari 2016

Antipode

Ik moet nog steeds een beetje wennen aan de naam, maar voor de rest bevalt Christchurch me tot nu toe prima. Het is geen grote stad, wat ik besefte toen ik na 2 weken al bekenden op straat tegenkwam. Tot vandaag heb ik ook mijn auto niet hoeven te gebruiken, ik loop of fiets overal naartoe, na de aardbeving in 2011 werden veel wegen gerepareerd en met een fietspad uitgerust, fel groen gekleurd.

Mijn taak voor de komende weken is het opzetten van de nieuwe Ooooby operatie hier en zorgen dat zoveel mogelijk mensen van ons horen. Ik ben flyers en poster aan het verdelen, contacten aan het leggen en zeer driftig bezig met de Ooooby Christchurch Facebook pagina.

Het is heerlijk. Zo gaaf om weer in een nieuwe locatie te zijn, nieuwe mensen te leren kennen, een nieuwe uitdaging te hebben om mijn tanden in te zetten. Dit is echt aan mij besteedt, en omdat ik het in de Waikato al eens heb gedaan, weet ik beter waar te beginnen en wat te doen. Overal waar ik kom en het verhaal van Ooooby vertel krijg ik goede reacties. Wat een goed idee! Het is nu al bijna 2 jaar geleden (!) dat ik voor het eerst het Ooooby warehouse in Sydney binnenliep en ik heb nog geen moment getwijfeld dat dit echt mijn ding is. Lokaal eten is in de hele wereld zo'n beetje aan het exploderen en ik sta aan het voorfront, samen met een fantastische groep mensen, vol vooruit om ons voedselsysteem om te gooien, te herstellen, te verbeteren.

Maar helaas kan ik mijn worteltaart niet hebben en tegelijkertijd eten. Terwijl ik hier in fantastisch Nieuw-Zeeland aan mijn droom carrière timmer, zit Sebas en een hoop andere mensen waar ik ook onwijs van houd in Europa. Nieuw-Zeeland en Australië hebben als bijnaam de Antipoden, wat uit het Grieks komt en zoveel betekent als "twee punten, tegenover elkaar gelegen aan weerszijden van de wereld" (Wikipedia). We staan dus met de voeten tegen elkaar, en de wereld ertussen.

En dat is niet altijd even makkelijk! Vaak lukt het wel om in de drukte van het werk te vergeten dat daar aan de andere kant het leven ook doorgaat, maar soms komt het hard aan dat ik een hoop mis. Nichtjes die beginnen te lopen, vriendinnetjes die met een nieuwe baan beginnen, zussen waar ik graag gewoon een kopje koffie mee zou willen drinken (of een wijntje). Nu we net eindelijk de visum aanvraag voor Sebas de deur uit hebben, begin ik alweer aan mijn volgende reis naar Nederland te denken. Daarnaast heb ik ook dromen van land kopen in Spanje, met de motor door Zuid-Amerika, een vervolgcursus yoga op Bali, in een hotel werken op Mauritius en een weeshuis bouwen in Nigeria. Dus.

Gelukkig ben ik er ook erg goed in geworden, na al die uren op de yoga mat, om echt in het nu te zijn. Alles wat we hebben is nu, en als je niet gelukkig kunt zijn in dit moment, dan wordt het niet veel beter. Wat ook wel helpt is dat naast de vette baan, dit land ook nog eens ongelofelijk mooi is :-)





















donderdag 24 december 2015

Fijne feestdagen!

Het is hier volop zomer, de langste dag is net gepasseerd. Vanmiddag vertrek ik met mijn vriendin/collegaatje naar mijn favoriete Raglan voor vier dagen feest op een eco yoga/surf resort. We slapen in een speciale tent in het "off the grid" tipi forest retreat en voor vanavond heb ik al een les acro-yoga ingeboekt. Mijn eerste kerst in Nieuw-Zeeland en het had niet toepasselijker kunnen zijn :-)

Verder gaat alles wel goed. Ooooby is druk, zoals altijd, en volgende week vrijdag begin ik al de lange rit naar het zuiden, naar Christchurch. Het is bijna 1000km rijden met een 3 uur durende ferry tussendoor, over de Cook straight. In Christchurch ga ik gelijk aan de slag om daar de nieuwe Ooooby hub van de grond te krijgen, met 3 februari als eerste inpakdag. In maart mag ik weer terug omhoog om vervolgens in Tauranga, Kapiti Coast en New Plymouth ook een hub te starten. Ooooby groeit!

De visum aanvraag van Sebas is ondertussen (eindelijk) de deur uit en op 9 december officieel in behandeling genomen in de ambassade in London. Sebas kreeg gelijk een brief terug, met het bericht dat het tussen 1 en 4 maanden duurt voordat de case aan iemand word toegewezen en dan nog 10 tot 12 weken voordat er een uitslag is. Whoa! In het ergste geval betekend dat dus 7 maanden nagels bijten, en zelfs al gaat alles voorspoedig, dan duurt het nog tot maart voordat we meer weten...

Het is niet leuk om zo ver weg te zitten van iedereen waar je van houd, zeker deze tijd van het jaar. Ik denk aan jullie allemaal en ben alweer plannen aan het maken voor een volgend bezoek aan Europa. Ooooby is ook daar voet aan de grond aan het zetten en ze kunnen wel eens mijn hulp nodig hebben :-)

Ik wens iedereen een super fijn kerst feest en een spetterend nieuw jaar! Hopelijk houden jullie het warm!

Liefs,
Daphne


donderdag 12 november 2015

Tramping

Toen ik Nieuw-Zeeland voor het eerst zag was het liefde op het eerste gezicht. De golvende groene velden, de gevarieerde vegetatie (na alle monotone eucalyptus van Australië), de open ruimte, de vriendelijke mensen en de frisse lucht. Ik begon al gelijk te flirten met het idee dat hier wonen ook niet zo slecht zou zijn, Nieuw-Zeeland bleef knipogen vanaf de andere kant van de Tasmaanse Zee toen ik alweer terug in Australië was. Be careful what you wish for... want voordat ik het wist werd ik door de omstandigheden terug in de armen van mijn nieuw Kiwi crush geworpen.

Daar zaten we dan samen, met alle tijd van de wereld om elkaar te leren kennen. We begonnen langzaam, met dag tripjes, voorzichtige wandelingen in de heuvels bij mijn huis. We gingen wat verder, naar de Westkust bij Raglan en de Oostkust bij Tauranga, en hoger op Mt. Te Aroha, Mt. Maungatautari, en Mt. Karioi.

Een week geleden was het tijd om de volgende stap te nemen. Ik ben namelijk een National Park ingelopen, Pirongia Park, en de volgende dag er pas weer uitgekomen. Omhoog was een wandeling van 7 uur, naar beneden wat korter met 4 uur via een alternatieve route. s'Nachts heb ik boven aan de top doorgebracht, in een van de honderden park hutten in Nieuw-Zeeland, samen met een aantal andere "trampers" (wandelaars in het Kiwi) en mijn nieuwe thermal undies, onmisbaar voor een dergelijke onderneming.

Nieuw-Zeeland is uniek met een enorme netwerk aan wandelhutten in het land, in de meest afgelegen plaatsen. Ze worden onderhouden door het almachtige Department of Conservation (DOC), dat met een jaarlijks budget van minstens 225 miljoen dollar verantwoordelijk is voor natuurbehoud, recreatiebevordering en het in leven houden van de kiwi in Nieuw-Zeeland. Voor $5 dollar per nacht kun je een matrasje in een stapelbed in een van de standaard hutten claimen en blijven zolang je wilt. Je kan er zelfs een abonnement op nemen, wat ik sterk overweeg, want dit is serieus verslavend. Ik ben een echt NZ "tramp" aan het worden ;-)

Terug uit de wildernis, mijn ziel weer helemaal aangevuld, heb ik de week erop in Matakana doorgebracht voor wat meer training in de nieuwe hub daar. De zomer begint nu echt door te breken hier en ik heb tussen de sessies door zoveel mogelijk de omgeving daar verkent. Ooooby is grote ontwikkelingen aan het doormaken nu de crowdfunding campaign is afgelopen en ik sta aan het hoofd van New Hub Support & Training. De volgende klus zou Christchurch worden, maar ik hoor nu net dat de aangewezen coördinatoren om de boel daar te leiden zich hebben teruggetrokken. Met alle ogen opeens op mij gericht werd gelijk het plan gesmeed om mijn dan maar daarheen te sturen en de zaak te gaan regelen. Geen training sessie van 2 weken dus, maar een langer verblijf van minstens drie maanden om Ooooby Christchurch te gaan opzetten. Na de kerst ga ik me dus richting het zuid-oosten bewegen, wat technisch gezien weer wat dichterbij Europa is :-)

Bijna aan de top, in een bizar sprookjes bos, helemaal voor mezelf

Uitzicht over de Waikato vallei vanaf 900m boven de zeespiegel

Mijn rugzakje, modderige Vibrams en ikke